OPVOEDING IN EEN WERELD VAN RACISME EN COLORISME

 

Net zoals vele anderen hebben de recente racistische gebeurtenissen in Amerika mij ook geraakt. En niet alleen dat, maar om te weten dat dit soort dingen ook in Nederland gebeuren. Denk maar aan Mitch Henriquez of van een geval die ik recent via FunX heb gehoord, Tomy Holten. Het raakt mij als black woman, als moeder, als tante, als zus, als nicht, als therapeut, als alle andere rollen die ik in mijn leven heb. Want ja, racisme bestaat en het bestaat in vele vormen. Deze vraag liet me deze dagen niet los: Hoe ga ik mijn zonen voorbereiden op het leven in een wereld met racisme én colorisme?

Waarschijnlijk houdt deze vraag niet alleen mij bezig, maar ook andere ouders. We moeten blijven strijden tegen het elimineren van deze zaken in onze wereld. Maar de realiteit is dat men al tig jaren er tegen strijdt en het nog niet volledig is geëlimineerd. Dus dat mijn zonen het in hun leven zullen meemaken, is zeer waarschijnlijk om het maar geen realiteit te noemen; Een beetje hoop houden. Mijn zonen hebben dubbelbloed (zoals Marina mij heeft geleerd om het te noemen, in plaats van halfbloedjes). Dubbelbloed, Curaçaose en Nederlandse roots, gemixte kinderen. En ik zie al een paar mensen afhaken van deze blog, omdat mijn zonen misschien niet black genoeg zijn of ik heb gefaald om black genoeg te zijn. Ja, precies dit baart me extra zorgen. Want mijn zonen, zullen racisme meemaken van beide kanten. White to black, black to white. Maar niet alleen dat, zij zullen ook colorisme meemaken. Een term die weinigen kennen, maar dat is racisme binnen het eigen ras. Het idee dat er gradaties zijn in hoe beter of hoe slechter afhankelijk van gradaties van white or black. Ook dit is niet ok. Terwijl ik dit allemaal typ, krijg ik het benauwd, omdat ik al vaker op de brandstapel word gezet door mensen uit mijn eigen ras doordat ik gelukkig ben met een blanke man en blijkbaar dan niet black genoeg ben. Maar gemixte kinderen zie je overal, dus ik kaart dit dilemma aan voor black and mixed kids! Maar eigenlijk voor alle kids, ongeacht de kleur, want uiteindelijk willen we een wereld waar iedereen zich deel voelt van één ras, “the human race” zoals Rosa Parks het heeft gezegd.


Wat te doen als ouders? Hoe pakken we dit aan?


1. Onderzoek en pak je eigen veroordelende gedachten aan
Ten eerste denk ik dat we bij onszelf moeten nagaan welke racistische gedachten wij hebben en die actief aanpakken. Want zonder te weten draag je dit over aan je kinderen. De verbetering van onze wereld en de opvoeding van onze kinderen begint bij onszelf. We zijn allemaal schuldig aan veroordelende gedachten. We oordelen een ander niet 100% op basis van wie ze zijn, maar op basis van de groep waarbij ze horen. Groep als in ras, religie, seksualiteit, etc. Dus de vraag is: Durven we onszelf te confronteren met deze vraag? En durven we deze vooroordelen aan te pakken?

2. Leer ze diversiteit niet te negeren, maar te accepteren als normaal
Ten tweede denk ik dat we diversiteit niet hoeven te negeren, maar accepteren. Kinderen mogen weten dat er diversiteit is in huidskleur, cultuur, religie, etc, etc. Diversiteit hoort bij de natuur. Niks in de natuur is precies hetzelfde. Geen bloem, geen plant, geen dier. Er zijn verschillende soorten en zelfs binnen hun soort verschillen ze van elkaar. Dat maakt de natuur mooi. Precies zo maakt de diversiteit onder de mensheid de mens mooi. Dus stel onze kinderen bloot aan deze diversiteit dat ze ermee kunnen opgroeien en van kunnen genieten, zonder dat er een rangorde is tussen of binnen een groep.

  • Als ouders van gemixte kids hebben we deze diversiteit letterlijk in huis. Dus laten we er ook gebruik van maken door alle diversiteit in huis te verkennen en de ene niet hoger of lager te maken dan de ander. En dan ben je er nog niet. Breidt de diversiteit bewust uit.


3. Vertel ze de rijke geschiedenis van racisme
Ten derde denk ik dat we onze kinderen moet helpen met het begrijpen van wat ze zien en meemaken. En dit zonder dat ze haatgevoelens gaan ontwikkelen naar een bepaalde groepering. Vertel hun de geschiedenis en hoe deze geschiedenis nog steeds zijn invloed heeft op het denken van mensen. Maar in dit verhaal vergeet niet te vertellen hoe mensen vanuit verschillende groeperingen de handen in één hebben geslagen om racisme tegen te gaan en dat deze eenheid nog steeds gebeurt. Het is belangrijk dat ze kunnen zien dat er ook eenheid kan zijn en niet alleen verdeling en dat alle strijd tegen racisme lang duurt, maar ook zijn vruchten afwerpt.

  • Als ouders van gemixte kindjes laat ze beseffen dat zij in hun gezin de eenheid en de vruchten van de strijd tegen racisme kunnen ervaren door simpelweg naar hun ouders te kijken. Hun ouders die nu samen kunnen zijn ondanks hun verschil in huidskleur. Hun ouders die waardering kunnen hebben voor elkaar en elkaar niet degenereren tot een huidskleur. En dan moet het iets zijn dat echt niet gebeurt, want het gebeurt vaak genoeg dat dit toch het geval is, omdat ouders boos zijn op elkaar na bijvoorbeeld een scheiding. Laat ze beseffen dat zij als gemixte kinderen de uiting van de viering van diversiteit zijn, wat waardevol is, en dat ze dus trots op zichzelf kunnen zijn.


4. Leer ze te strijden tegen racisme met compassie
Ten vierde denk ik dat we onze kinderen ook moeten leren om zowel te strijden voor eenheid en diversiteit als compassie te hebben voor hun tegenstander. Dat is echt een moeilijke, want iemand die iets racistisch doet, doet je pijn. Dat wekt niet per se compassie op maar vaak boosheid, haat en wraak. Dus het vraagt best wat om compassie te hebben voor hen. En compassie betekent niet het goedpraten van hun gedrag. Nee, hun racistische gedrag is duizend procent verkeerd. Maar zie de persoon achter het gedrag. Ze zijn geen racist, ze doen racistisch. Een goed voorbeeld kan je nemen hoe je van je kinderen houdt, ook al doen ze dingen die niet mogen. Dat hun gedrag wordt afgekeurd, maar de liefde voor hen blijft. Ze doen stoute dingen, maar ze zijn niet stout. Wat ook wel helpt is het advies dat de Bijbel geeft: Bidt voor degenen die je kwaad doen. Doet goed met hen, “want zo zult u vurige kolen op zijn hoofd hopen” (Spreuken 25:22). . Oef! Moeilijk, maar werkt wel.

  • Als ouders van gemixte kinderen, waarbij er misschien zelfs in de familie leden zijn die racistisch doen (again both ways), kunnen we onze kinderen laten ervaren hoe wij ermee omgaan. Dan leren ze hoe ze dat zouden kunnen doen. Dus een uitdaging voor ons om het zelf in praktijk te brengen. Maar willen we racisme stoppen, dan moeten wij er zelf iets aan beginnen te doen van alle kanten.

Mijn mede-oudercollega’s, we hebben een zware en mooie taak om een bijdrage te leveren aan de verandering van de toekomst. Laten we deze taak voor wat betreft een wereld vrij van racisme omarmen en niet van wegvluchten. It’s reality. Our reality, our ancestors reality and our kids reality. Dus laten we het doen! Vandaag! Hoe jong onze kids maar ook zijn. Het begint vandaag, intern bij ons en in onze opvoeding. Blessings en veel wijsheid toegewenst!

04 juni 2020
Gladys Brinckman-Reigina
Psycholoog, Pedagoog & Gezinstherapeut i.o.

Schrijf je gratis in op de mailinglijst Unibonz4You. Besproken thema's: familie(relaties), doorgaan in het leven en eigenwaarde. Draag ook bij door je vragen en interesses door te geven!

* indicates required